Türkiye’de son 1 yıldır kira artışları kontrol edilemez hale geldi. Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) Hane Halkı Bütçe Araştırması’nın 2019 yılı sonuçlarına göre; Türkiye genelinde vatandaşlar gelirlerinin yüzde 24,1’ini konut ve kira harcamalarına ayırıyordu.
Bu harcamalara en yüksek payı ayıran bölge yüzde 28,6 ile İstanbul’du. 2020’de ise kiraya ayrılan bu oran yüzde 47’ye ulaştı. 2022’de ise kişi başı gelirin, asgari ücretteki zam kadar arttığı varsayılarak yapılan hesaplamada, vatandaşların gelirinin yüzde 61’ini kira için ayırdığı tahmin ediliyor.
Gazete Oksijen’den Esen Dolma’nın haberine göre; İstanbul’da yaklaşık 30 bin kiralık ev var. Beşiktaş, Kadıköy, Şişli ve Bakırköy’de asgari ücretin yüzde 60’ına denk gelen 3 bin 800 lira ve altında kiralık daire bulunmuyor.
Bu bedele kiralık oda bile bulmak imkansız hale geldi. İstanbul’da 3 bin 800 lira ve altında 2+1 kiralık ev sayısı ise 500’ün biraz üstünde. Ancak bunlar da Silivri, Pendik, Sultanbeyli gibi şehir merkezinden uzak lokasyonlarda.
“Hayata yeniden başlamam gerekiyor”
İki çocuk babası İsmail Keleş, doğup büyüdüğü İstanbul’u terk etmek zorunda kalanlardan. Avcılar Denizköşk’te otururken şimdi eşinin memleketi Isparta’ya taşınmaya hazırlanıyor.
Keleş, süreci şöyle anlatıyor: “Eski bir binada oturuyordum. Geçen sene kira 1.250 liradan 1.750 liraya çıktı. Bu sene ev sahibim, sözleşmemin bitiminde, kanunen çok fazla zam yapamayacağı için evi satacağını söyleyerek çıkmamı istedi. Ben de her iki taraf için güvence olsun diye ihtarname göndermesini istedim ancak kabul etmedi.
Kiraya yüzde 100-150 zam yapmayı teklif ettim onu da kabul etmedi. Zaten birkaç gün sonra da evi 1 milyon 350 bin liradan satılığa çıkardı. Benim alamayacağım bir rakam. Eşimin memleketi Isparta’dan da 3+2, 150 metrekare, bahçeli bir ev bulduk 1.100 TL gibi çok ucuz bir rakama. Eşim de tayinini istedi. Şimdi 46 yıldır yaşadığım bu şehirden ayrılıyorum, mecburen işimi de bıraktım. Hayata yeniden başlamam gerekiyor, yerleştikten sonra iş arayacağım.”
