Stevenson, 20 yaşındayken ilk kez anne olduğunda acı çekeceğini bildiği için çocuğunu emzirmeyi tercih etmemişti.
Ancak yıllar sonra tekrar anne olduğunda, yaralarından ötürü acı çekse bile çocuğunu emzirmeyi tercih ediyor.
BBC’nin Newsbeat programına konuşan Stevenson, “Hikayemi benim 20 yaşında yaptığım gibi vazgeçmemeleri adına başkalarıyla paylaşmak istiyorum. Bütün anneler memeleri işlevini sürdürdüğü müddetçe, doğanın yarattığı niyetle kullanmalılar” diyor.
Stevenson çocukken, sekiz aylık erkek kardeşi evlerindeki kazanın patlamasının ardından hayatını kaybetmiş.
Anneleri ise evlerindeki pencelerde bulunan parmaklıklardan ötürü çocuklarını kurtaramamış.
Stevenson’ın tüm vücudunda ise o kazadan kalan yanık izleri var.
20 yaşında ilk kez hamile kaldığında karnındaki yaralardan ötürü doğum nedeniyle endişe duyduüunu anlatıyor.
34 yaşında doğum yaparken ise anestezistler yaralarından ötürü ağrılarını kesmek için epidural veremedi.
Tıp asistanı olarak çalışan Stevenson, ilk doğumunda emzirmeye cesaret edemediğini, ancak kuzeninin ve görümcesinin çocuklarını emzirerek büyüttüğünü gördükten sonra kararını değiştirdiğini anlatıyor.
İki doğum arasında 14 yıl bulunduğu için, iki düşüğün de ardından Stevenson oğlu Josia’yı emzirmekte zorlandığını vurguluyor.
Amerikalı fotoğrafçı Ivette Ivens ise Stevenson’ın fotoğrafını Facebook sayfasından, “İki çocuğun annesi. Yangından kurtulan bir kadın. Savaşçı. Emziren bir anne” diyerek paylaştı.
Sütünün az geldiğini ve başlangıçta pompa ile şırınga eşliğinde oğlunu emzirdiğini aktaran Stevenson, hastanede hemşirelerin çok yardımcı olduğun söylüyor.
Çok acı çektiğini ancak oğluyla bu bağı kurmak için dayandığını belirtiyor.
Stevenson, yanık izlerine rağmen fotoğraflarının diğer annelere ilham kaynağı olmasını umuyor:
“İnsanların görünüşleri dolayısıyla neredeyse intiharın eşiğine gelmesine çok üzülüyorum. Çünkü bir de ben varım, ortalıkta sanki Beyonce ya da Tamar Braxton’mışım gibi dolaşıyorum.
Tabii ki kendime güvenimi bir gecede kazanmadım, ama şimdi buna sahip olduğum için mutluyum.
Benim de kötü hissettiğim günler var çünkü insanım, ancak daha sonra kendimi toparlıyorum, Tanrıya hayatım ve güzel bebeklerim için şükrediyorum.”
